Η ψυχοθεραπεία είναι ένα σύγχρονο αγαθό, μια βαθιά μυστικιστική σχέση, απόρρητη και αποκλειστική που συμβάλει στην εξέλιξη και στην ψυχική μας ολοκλήρωση. Είναι, όμως, και μια πρόκληση για τις άμυνές μας, γι’ αυτό και αντιστεκόμαστε σ’ αυτήν. Οι περισσότεροι άνθρωποι την αποδέχονται, αλλά τη φοβούνται. Την διατηρούν στο πίσω μέρος του μυαλού τους ως μια λύση ανάγκης ή μάλλον ως την “τελευταία λύση”. Οι ειδικοί του χώρου, έχοντας βρεθεί στη θέση των πελατών μας πριν απ’ αυτούς, αναγνωρίζουμε τις επιφυλάξεις τους, αλλά δεν μπορούμε και να κρύψουμε την πίστη μας στο ψυχοθεραπευτικό έργο. Σε τελική ανάλυση, είμαστε μια γενιά που έφτιαξε το σώμα της, τα δόντια της, τις μύτες της, τις ρυτίδες της κι οχι μόνο την εμφάνιση αλλά και το επίπεδό της…γιατί κρατάμε κρυφή και πρωτόγονη την ψυχή μας; Τί φοβόμαστε; Νο 1: Την χειραγώγηση. Άνθρωποι που βίωσαν έντονες σχέσεις εξουσίας κι αυταρχισμού στην οικογένειά τους είναι καχύποπτοι κι επιφυλακτικοί και προς τον ψυχολόγο. Φοβούνται ότι θα χρειαστεί ν’ ακολουθήσουν συγκεκριμένες οδηγίες ενάντια στη θέληση και στη σύμφωνη γνώμη τους.  Συνήθως, προσέρχονται στη θεραπεία όταν νιώσουν απογοητευμένοι ή προδωμένοι από τις επιλογές τους π.χ. μετά από ένα διαζύγιο. Νο 2. Την επικριτικότητα. Πολλοί φαντάζονται τον ψυχολόγο σαν ανακριτή που συγκεντρώνει [read more…]


Ένα καλό που έκανε η κρίση είναι ότι παρατήσαμε τα “μεσημεριανά” κι αρχίσαμε να βλέπουμε ειδήσεις. Βέβαια, σύντομα, τα δελτία ειδήσεων πέταξαν έξω τα διεθνή νέα, τα πολιτιστικά, τα επιστημονικά κι έγιναν σεμινάρια για οικονομολόγους κι άρχισαν να μας λείπουν τα “μεσημεριανά”. Και πυρηνικός πόλεμος να γινόταν δίπλα μας, τα “παράθυρα” θα συζητούσαν για το ΔΝΤ και τα spreads. Στις αρχές του 2009, την ημέρα που ανακοινώνονταν τα πρώτα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα είχα 9 απανωτά τηλέφωνα για ακυρώσεις. Η ενημέρωση αντί να φέρει κατανόηση έφερε πανικό. Απόδειξη ότι είμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε την τόσο υπερβολική πληροφόρηση στην οποία είμαστε πλέον εθισμένοι. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερο να περιμέναμε τον Μάγο της φυλής να διαβάσει τα κόκκαλα. Μπροστά στις απότομες αλλαγές οι άνθρωποι αγχώνονται, νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο και προσπαθούν εναγωνίως να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Αυτή είναι ουσιαστικά μια διαδικασία προσαρμογής που μπορεί να περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως: φόβο και υποχωρητικότητα όπως π.χ. ένας έμπορος που κατεβάζει τις τιμές στα προϊόντα του, θυμό και αντίδραση όπως π.χ. το κίνημα των αγανακτισμένων, διεκδικητικότητα κι αποφασιστικότητα όπως π.χ. κάποιος που ακολουθεί το πνεύμα της εποχής αλλάζοντας δουλειά ή τόπο κατοικίας ή τρόπο ζωής, αποφυγή όπως στην περίπτωση των μεταναστών [read more…]