Για πρώτη φορά στην ιστορία του ένδοξου ελληνικού έθνους ερχόμαστε αντιμέτωποι με την διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Οι εφησυχασμένες γενιές των 80’s και των 90’s πέφτουμε από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι θα χρειαστεί να δουλέψουμε για τους «βαρβάρους» κι όχι να παραθερίζουμε δίπλα τους. Μετά την επέλαση των ξενόφερτων groups και των charter πτήσεων ακόμη και τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους θα τα θυμόμαστε σαν  πακέτο κλεισμένο από πρακτορείο.   Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν τα τουριστικά επαγγέλματα με υπευθυνότητα και φιλοδοξία είναι πρόοδος. Ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία και πρέπει να ξεφύγει από το στερεότυπο του rooms to let-αρπακολατζή-greek lover τυχοδιώκτη. Οι νέοι που ασχολούνται με αυτό, όπως και όλη η “σύγχρονη κατοχική γενιά”, είναι ώριμοι κι ανθεκτικοί στην σκληρή δουλειά και στις χαμηλές απολαβές. Όλοι ζούμε με την ελπίδα ότι αυτό κάποτε θ’ αλλάξει. Κανένας όμως δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της εποχικής απασχόλησης. Η δουλειά το καλοκαίρι θυμίζει teenagers που εργάζονται όταν κλείνει το σχολείο. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι αυτοί που απολύονται κάθε φθινόπωρο;   Μια αγάπη για το καλοκαίρι Υποθέτω ότι νιώθουν έρμαια των εποχών σαν φυλλοβόλα δέντρα, σαν αποδημητικά πουλιά, σαν [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και την ανατροφή των παιδιών [read more…]


When Harry Met Sally

Πάντα στις γιορτές των Χριστουγέννων βλέπω την αγαπημένη μου ταινία: “When Harry met Sally” ( http://www.youtube.com/watch?v=EGX6oAF2ZjM)  κι όχι τυχαία! Εκτός του ότι την θεωρώ την πιο έξυπνη ρομαντική κωμωδία των 80’s, είναι και μια ταινία που ζωντανεύει το πνεύμα των Χριστουγέννων μέσα μας περισσότερο κι απ’ τον Σκρουτζ. Περιγράφει την τυχαία συνάντηση δυο αγνώστων που εξελίσσεται σε αμοιβαία αντιπάθεια κι έπειτα σε παρέα, σε φιλία, σε έρωτα και σε γάμο. Ανατρέπει, λοιπόν, τη σειρά με την οποία βλέπουμε οι περισσότεροι το θέμα των σχέσεων που συνήθως είναι έρωτας που γίνεται γάμος, μετά φιλία και μετά…αμοιβαία αντιπάθεια. Ο Harry και η Sally δεν ξεκίνησαν σαν παθιασμένοι εραστές αλλά η οικειότητα και η αμοιβαιότητα αποτέλεσαν τη βάση πάνω στην οποία ο έρωτας άνθισε και η αγάπη τους εδραιώθηκε αφήνοντας πίσω πολλά “hot dates” και “one night stands”.Όλες οι σχέσεις ατονούν και ξεφτίζουν όταν δεν εξελίσσονται. Είναι εύκολο να λέμε στον εαυτό μας πως ξεγελαστήκαμε, πως ατυχήσαμε, πως παρασυρθήκαμε αλλά η ζωή δεν είναι ρουλέτα και οι σχέσεις μας χρειάζονται δουλειά και φροντίδα για να αναπτυχθούν. Κι ακριβώς όταν χρειαζόμαστε την αγάπη των άλλων περισσότερο από ποτέ, οι άμυνές μας ασυνείδητα δυναμώνουν κι έτσι βάζουμε την τεμπελιά και το φόβο για τα δικά μας [read more…]