Για πρώτη φορά στην ιστορία του ένδοξου ελληνικού έθνους ερχόμαστε αντιμέτωποι με την διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Οι εφησυχασμένες γενιές των 80’s και των 90’s πέφτουμε από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι θα χρειαστεί να δουλέψουμε για τους «βαρβάρους» κι όχι να παραθερίζουμε δίπλα τους. Μετά την επέλαση των ξενόφερτων groups και των charter πτήσεων ακόμη και τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους θα τα θυμόμαστε σαν  πακέτο κλεισμένο από πρακτορείο.   Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν τα τουριστικά επαγγέλματα με υπευθυνότητα και φιλοδοξία είναι πρόοδος. Ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία και πρέπει να ξεφύγει από το στερεότυπο του rooms to let-αρπακολατζή-greek lover τυχοδιώκτη. Οι νέοι που ασχολούνται με αυτό, όπως και όλη η “σύγχρονη κατοχική γενιά”, είναι ώριμοι κι ανθεκτικοί στην σκληρή δουλειά και στις χαμηλές απολαβές. Όλοι ζούμε με την ελπίδα ότι αυτό κάποτε θ’ αλλάξει. Κανένας όμως δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της εποχικής απασχόλησης. Η δουλειά το καλοκαίρι θυμίζει teenagers που εργάζονται όταν κλείνει το σχολείο. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι αυτοί που απολύονται κάθε φθινόπωρο;   Μια αγάπη για το καλοκαίρι Υποθέτω ότι νιώθουν έρμαια των εποχών σαν φυλλοβόλα δέντρα, σαν αποδημητικά πουλιά, σαν [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει τους γάμους από έρωτα, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και [read more…]


Αν και η λέξη τα λέει όλα… διακοπές… κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Πάμε στις παραλίες, στα ξενοδοχεία, στα νησιά ή στα βουνά κουβαλώντας μαζί μας την ισορροπία του τρόμου, τις ενοχές και τα λάθη που κρατούν τις σχέσεις και τις οικογένειές μας ενωμένες. Γιατί το κάνουμε αυτό; Ίσως αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε από τη ζωή μας και τους περιορισμούς της καθημερινότητάς μας. Έτσι, είναι σαν να αρνούμαστε ότι η ζωή μας καθορίζεται από τις επιλογές μας στις οποίες έχουμε εγκλωβιστεί περιμένοντας κάποια ανώτερη δύναμη ν’ αλλάξει τη μοίρα μας. Άλλοι, ντοπαρισμένοι με την αυτοπεποίθηση της μόρφωσης και της διαρκούς ενημέρωσης, συνεχίζουν και στις διακοπές τους το καταναγκαστικό κυνήγι της τελειότητας επιλέγοντας τους πιο ξεχωριστούς προορισμούς, τις πιο αγνές τροφές, τα πιο extreme sports, τον πιο αφοσιωμένο τρόπο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Πολλοί από μας φοβόμαστε τις αλλαγές, πολύ περισσότερο από την ίδια τη δυσλειτουργία στην οποία μένουμε για χρόνια εγκλωβισμένοι γκρινιάζοντας στους φίλους μας. Αν αλλάξουμε, θα διαλυθεί η οικογένειά μας, θα θυμώσει ο/η σύντροφός μας, δεν θα μας αντέχουν οι φίλοι μας… Πάμε διακοπές κουβαλώντας τα προβλήματά μας μαζί. Επίσης, απίστευτα πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι δεν υπάρχουν καλά πράγματα αρκετά για όλους και ζουν βυθισμένοι [read more…]