Τα τελευταία χρόνια είδα πολλούς φίλους με μια βαλίτσα στο χέρι. Άλλοι άλλαξαν χώρα, άλλοι άλλαξαν σπίτι, κάποιοι άλλαξαν  συγκάτοικο.  Όλοι και μαζί τους και εμείς οι απλοί παρατηρητές ονειρευτήκαμε μια ζωή πιο ευάερη, πιο ευήλια. Αυτοί που φύγανε στο εξωτερικό Οι Έλληνες έχουμε μια τάση να θεωρούμε τον κόσμο εκεί έξω λίγο καλύτερο από τον δικό μας. Κάπως έτσι την είχαν πατήσει και οι πρωτόπλαστοι. Βαρέθηκαν γρήγορα τον Παράδεισο. Οι μετανάστες του σήμερα είναι μορφωμένοι, συνειδητοποιημένοι σύγχρονοι άνθρωποι που  δεν πιστεύουν ότι μπορούν να ευτυχήσουν εδώ και δεν μπορούν να περιμένουν κάτι να αλλάξει. Φεύγοντας σε πιο εξελιγμένες χώρες διαπιστώνουν ότι οι ευκαιρίες δεν δίνονται από την τεχνολογία ή την οικονομία,  αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι η επιβίωση του πολιτισμού μας οφείλεται στην συνεργασία και στην αμοιβαιότητα. Στις αχανείς μητροπόλεις του εξωτερικού όλοι συνυπάρχουν χωρίς να γνωρίζονται και συνεργάζονται χωρίς να συγγενεύουν.  Είναι εντυπωσιακό πως οι άνθρωποι μπορούν να νιώθουν ασφάλεια χωρίς να νιώθουν οικειότητα και στις μικρές κοινωνίες όπως η δική μας να νιώθουν ανασφάλεια, να διστάζουν να διεκδικήσουν και να εκφραστούν. Η ευημερία και η αισιοδοξία των εξελιγμένων κρατών είναι τόσο φτιαχτές όσο και η μιζέρια που βιώνουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είναι όλα στο μυαλό [read more…]


Τα προηγούμενα χρόνια όλοι κυνηγούσαμε ένα όνειρο, μια πετυχημένη δουλειά, ένα καινούριο αμάξι, ένα ευρύχωρο σπίτι. Δεν θύμιζε η ζωή μας μια παρτίδα monopoly; Η monopoly είναι το δημοφιλέστερο παιχνίδι στον κόσμο. Οι παίκτες συναγωνίζονται στην απόκτηση πλούτου και στην κυριαρχία τους στην αγορά. Με διάφορους τρόπους και με βασικό όπλο το χρήμα προσπαθούσαμε ν’ ανεβάσουμε το βιοτικό μας επίπεδο και να βελτιώσουμε την κοινωνική μας θέση. Τώρα βέβαια είναι σαν να περάσαμε από την monopoly στον Γκρινιάρη. Ο Γκρινιάρης είναι παιχνίδι υπομονής κι επιμονής. Για να φτάσει ο παίκτης στο στόχο του πρέπει ν’ αντέξει τα μπρος-πίσω. Ένα καλό που έκανε η κρίση είναι ότι παρατήσαμε τα “μεσημεριανά” κι αρχίσαμε να βλέπουμε ειδήσεις. Βέβαια, σύντομα, τα δελτία ειδήσεων πέταξαν έξω τα διεθνή νέα, τα πολιτιστικά, τα επιστημονικά κι έγιναν σεμινάρια για οικονομολόγους . Και πυρηνικός πόλεμος να γινόταν δίπλα μας, τα “παράθυρα” θα συζητούσαν για το ΔΝΤ και τα spreads. Μπροστά στις απότομες αλλαγές οι άνθρωποι νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο,αγχώνονται. Αυτή είναι ουσιαστικά μια διαδικασία προσαρμογής που μπορεί να περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως: φόβο και υποχωρητικότητα όπως π.χ. ένας έμπορος που κατεβάζει τις τιμές στα προϊόντα του, θυμό και αντίδραση όπως π.χ. το κίνημα των αγανακτισμένων, διεκδικητικότητα κι αποφασιστικότητα [read more…]


Θυμάστε εκείνη την θρυλική ταινία του 1984, με τον Gene Wilder στο ρόλο ενός παντρεμένου 45άρη με κρίση μέσης ηλικίας, που προσπαθούσε απεγνωσμένα να “ρίξει” μια απίστευτα ωραία γυναίκα, την Kelly LeBrock, δηλαδή τη “Γυναικάρα με τα Κόκκινα” (http://www.youtube.com/watch?v=JDHhDanYAcQ); Λίγο πριν αγγίξει το όνειρό του, χτυπάει το κουδούνι ο σύζυγός της. Ο Gene βρίσκεται γυμνός στο μπαλκόνι και πηδάει στο κενό. Η μέση ηλικία είναι η φάση της ζωής μας που απαιτεί τη μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα. Καλούμαστε να ωριμάσουμε υπαρξιακά, να αποδεχτούμε την ιδέα της φθοράς αλλά…να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε. Ατενίζοντας τη φθορά και το αναπόφευκτο τέλος από τη μια και νοσταλγώντας τις νεανικές τρέλες από την άλλη, πραγματικά η βουτιά στο κενό μοιάζει μια λογική λύση. Υπάρχουν όμως και άλλες εναλλακτικές: μια εξωσυζυγική σχέση, ένας δεύτερος γάμος-restart, ένα lifting, ένα facebook βρε αδελφέ! Ο φόβος για το μέλλον μας κάνει να αγκαλιάζουμε το παρελθόν, να ψάχνουμε τα παλιά μας στέκια, να μπαίνουμε στα παλιά μας jeans, να ξαναβρισκόμαστε με τους συμμαθητές που ξεχάσαμε. Το sex  είναι πια το ελιξήριο της νεότητας για τους 40plus. Αν το πιούν δεν θα γεράσουν ποτέ… θα ξαναερωτευτούν, θα κάνουν καινούρια μωρά, θα ξαναπεράσουν από την αφετηρία. Να όμως που έρχεται ο Gene Wilder να μας διαψεύσει. Δεν [read more…]