Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και την ανατροφή των παιδιών [read more…]


Ακόμη κι όταν θα’ χουμε αναλύσει και κατανοήσει τα πάντα σχετικά με την ανθρώπινη φύση, πάλι θα έχουν μείνει κάποια αναπάντητα ερωτήματα για τη γυναίκα. Είναι τα μυστικά που κληροδοτούνται αδιάκοπα από τη μία γυναίκα στην άλλη μέσα από το δεσμό της μητρότητας. Αυτό το περίπλοκο ον φαίνεται να κρατάει τον κόσμο στα χέρια του με την αισθητική του υπεροχή, την ορμονική του δύναμη και την αναπαραγωγική του εξουσία. Γι’ αυτό και στην πορεία της ανθρωπότητας έχουμε συνηθίσει να αποδίδουμε όλα τα μυστήρια και δεινά στις γυναίκες, ξεκινώντας από το προπατορικό  αμάρτημα και φτάνοντας ως τον προηγούμενο αιώνα, όταν η ψυχική νόσος ονομαζόταν υστερία (υστέρα= μήτρα στα αρχαία ελληνικά). Η σχέση μάνας και κόρης είναι μια περίπλοκη σχέση μέσα και έξω από τα στερεότυπα. Για τη μητέρα, η κόρη είναι η συνέχειά της, η κληρονόμος των λαθών και των επιτευγμάτων της, η διαιώνιση της φυσικής υπεροχής και της κατάρας. Για την κόρη, η μητέρα είναι η αφοσιωμένη σκλάβα και η τυραννική υπενθύμιση της μοίρας της. Το πρόβλημα με τις γυναίκες είναι ότι η καταπίεση αιώνων, που οφείλεται στο κόμπλεξ της πατρότητας, έχει πλήξει την αυτοεκτίμησή τους. Οι φόβοι, λοιπόν, των γυναικών δεν μεταδίδονται στους γιούς τους. Μεταδίδονται στις κόρες τους που ανατρέφονται είτε [read more…]