Άλλο άγχος κι άλλο στρες. Το άγχος είναι μια μακροχρόνια κατάσταση ανασφάλειας και φόβου η οποία επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα όλους τους τομείς της ζωής μας. Το στρες είναι μια προσωρινή κατάσταση εγρήγορσης ενόψει ενός επείγοντος προβλήματος. Όταν αντιμετωπίζουμε μια απαιτητική διαδικασία, όπως οι εξετάσεις, είτε υποφέρουμε από χρόνια ενόχληση π.χ. τα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου, είτε από αλλαγή της διάθεσης μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις π.χ. πριν τα διαγωνίσματα. Το χρόνιο άγχος οφείλεται σε συγκυρίες που επηρέασαν τραυματικά την ανάπτυξή μας. Ως παιδιά αναγκαζόμαστε να προσαρμοστούμε σε άγνωστες σε μας καταστάσεις. Για να γίνει αυτό ενεργοποιούμε τις άμυνές μας. Αν και αυτό προσωρινά βοηθάει, σε μια πιεστική κατάσταση το άγχος επανέρχεται ανεξέλεγκτο. Οι έφηβοι θεωρούνται αντιδραστικοί αλλά, όταν είναι ευερέθιστοι ή ευσυγκίνητοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε χρειάζονται παρέμβαση. Στο παρά πέντε Η λύση για το χρόνιο άγχος είναι η ψυχοθεραπεία. Όμως, αυτές οι συζητήσεις δεν γίνονται στο παρά πέντε. Τι μπορούμε να πούμε τώρα σε έναν υποψήφιο που χρειάζεται τη βοήθειά μας κι έχει μπλοκάρει; 1) Η επιτυχία δεν είναι ευτυχία. Η επίτευξη ενός στόχου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση αλλά δεν εγγυάται την ευτυχία. 2) Χωρίς άγχος δεν κινητοποιείσαι αλλά και η υπερβολή οδηγεί σε κόπωση, σε κάψιμο. Εκμεταλλεύσου [read more…]


Κακά τα ψέματα… όλες θέλαμε να βγει η Χίλαρι. Λίγο αντιπαθητική βέβαια, καθόλου child-friendly και πρέσβειρα του κέρατου αλλά… γυναίκα, μία από μας. Μία από μας που δεν σφυρίζουμε στα νεαρά αγόρια όταν περνάνε τον δρόμο, που δεν καρφωνόμαστε στο καβάλο τους μέσα στο λεωφορείο, που δεν κοιτάμε τους άντρες συνεργάτες μας με μισό μάτι όταν μας ανακοινώνουν ότι περιμένουν παιδί και δεν τους προτείνουμε δουλειές των 500 ευρώ ίσα ίσα για να βγαίνουν απ’ το σπίτι και να νιώθουν ίσοι με μας. Η γυναίκα με δύναμη ήταν σύμβολο από την αρχαιότητα και πολύ πριν από το φεμινιστικό κίνημα. Πως όμως μεταβολίζεται  από τα σύγχρονα media; Οι γυναίκες πολιτικοί αναγνωρίζονται είτε ως άντρες φυλακισμένοι σε ένα άχαρο γυναικείο σώμα ή ως σαχλοκούδουνα cheerleaders των πολιτικών κομμάτων. Οι γυναίκες επιχειρηματίες είναι συνήθως αναγνωρισμένες μόνο ανάμεσα στο είδος τους πουλώντας ρούχα, μίξερ ή βερνίκια νυχιών. Οι γυναίκες καλλιτέχνες θεωρούνται αιθεροβάμονες που επενδύουν σωστά τον ελεύθερο χρόνο και το ταλέντο τους…όχι ότι ο μουσακάς δεν θέλει ταλέντο, αλλά μπορεί να μην έχεις βρει σωστή μελιτζάνα και να ‘χεις μπογιές στο σπίτι. Μετά είναι οι γυναίκες στην παροχή υπηρεσιών τις οποίες γνωρίζουμε από τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θοδωράκη (όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος) ως καρικατούρες…η [read more…]


  Ως εκπρόσωπος της μειονότητας του φτωχού πλην τίμιου I.Q 100, δεν μπορώ να μην γοητεύομαι από την θεωρία των παιδιών indigo που κάνει ένα δυναμικό comeback. Η θεωρία οφείλεται στην Αμερικανίδα Nancy Ann Tape που πίστευε ότι μπορεί να διακρίνει στις αύρες κάποιων παιδιών υπερφυσικές δυνατότητες που θα άλλαζαν τον κόσμο, υψηλή νοημοσύνη, ενσυναίσθηση, ένστικτο, επαναστατικότητα. Έτσι, το διόλου αθώο 1970 ακούστηκαν για πρώτη φορά τα παιδιά indigo, ή παιδιά αστέρια. Γιατί όμως αυτή η θεωρία ξαναβρίσκει γόνιμο έδαφος σήμερα στα μαμαδο-blogs, στα ψυχολογο-sites και στις σχολικές τάξεις; Οι σημερινοί γονείς είναι οι καλύτεροι των τελευταίων 2,5 εκατομμυρίων χρόνων. Θεωρούν τα παιδιά τους αυτόνομες προσωπικότητες κι όχι κτήματά τους. Θέλουν να τους προσφέρουν το καλύτερο. Ασφάλεια, καλή ψυχολογία, μόρφωση, ανατομικά παπούτσια, cupcakes χωρίς γλουτένη. Αλλά μπορούν; Σε πολλές οικογένειες ο κανόνας είναι το ένα παιδί. Η ανατροφή έχει γίνει απαιτητική και περίπλοκη. Η προνηπιακή εκπαίδευση ανεβάζει συνεχώς τα standards κάνοντας τα Πανεπιστήμια να φαίνονται ανοργάνωτα πάρτυ. Οι γονείς έχουν να αντιμετωπίσουν δεκάδες περιορισμούς. Την παγκόσμια οικονομική κρίση, τα προσωπικά τους βιώματα, ενοχές, κενά, σύνδρομα κατωτερότητας και τον τρελό ανταγωνισμό μεταξύ τους. Ο γονεϊκός ναρκισσισμός προσπαθεί να επιβιώσει μέσα στην σκληρή πραγματικότητα ότι η NASA δεν περιμένει τα Ελληνάκια για [read more…]