Μία δεκαετία σχεδόν από το σύνθημα «Όλι Ρεν, Όλι Ρεν, δεν θα πάρεις τα Cayenne» η ελληνική κοινωνία καταδικάζει χωρίς ελαφρυντικά τα οικονομικά εγκλήματα…ενώ δείχνει ανεκτική σε τόσα άλλα. Ίσως μας λείπουν τα μυκονιάτικα στενά που τώρα χαίρονται οι Λιβανέζοι…ίσως απλά δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε πού κάναμε λάθος. Πριν τη δεκαετία του 90΄ οι γειτονιές δεν είχαν super markets, τις μπανάνες τις φέρναμε λαθραία από το εξωτερικό, ο κόσμος διψούσε για καινοτόμα προϊόντα και αγαθά που θα ανέβαζαν το βιοτικό του επίπεδο. Το ξέσπασμα του καταναλωτισμού δεν κάλυψε απλώς τα κενά. Συνέπεσε με μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν αποκτήσει αξία και επένδυαν στην ανατροφή των παιδιών τους. Ποιος άνθρωπος δεν χορταίνει με δυο μερίδες φαγητό, με 10 χλιδάτα αξεσουάρ και 7,8 i-phones; Όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι γίνεται άπληστος όταν σκέφτεται πόσα θα μπορούσε να προσφέρει στα παιδιά του. Η πολυσυζητημένη υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι μια ιστορία οικογενειακής αγάπης. Ένας τρυφερός πατέρας αποφάσισε να προικίσει παιδιά κι εγγόνια με ό,τι καλύτερο είχε στα χέρια του…τις μίζες από τα εξοπλιστικά. Άλλωστε το να αγοράζει η Ελλάδα όπλα είναι σαν να αγοράζει μια γριά εσώρουχα…δεν θα τα δει κανείς αλλά ας είναι εκεί για ώρα ανάγκης. «Δικαίως» καταδικάζεται από [read more…]


  Ως εκπρόσωπος της μειονότητας του φτωχού πλην τίμιου I.Q 100, δεν μπορώ να μην γοητεύομαι από την θεωρία των παιδιών indigo που κάνει ένα δυναμικό comeback. Η θεωρία οφείλεται στην Αμερικανίδα Nancy Ann Tape που πίστευε ότι μπορεί να διακρίνει στις αύρες κάποιων παιδιών υπερφυσικές δυνατότητες που θα άλλαζαν τον κόσμο, υψηλή νοημοσύνη, ενσυναίσθηση, ένστικτο, επαναστατικότητα. Έτσι, το διόλου αθώο και σώας τας φρένας 1970 ακούστηκαν για πρώτη φορά τα παιδιά indigo, ή παιδιά αστέρια ή παιδιά ουράνια τόξα…γιατί υπήρχαν και εμπριμέ αύρες…αλλοίμονο…seventies ήταν αυτά…όλοι έχουμε δει τη «θεία μου τη χίπισσα». Γιατί όμως αυτή η θεωρία ξαναβρίσκει γόνιμο έδαφος σήμερα στα μαμαδο-blogs, στα ψυχο-sites και στις σχολικές τάξεις; Οι σημερινοί γονείς είναι οι καλύτεροι των τελευταίων 2,5 εκατομμυρίων χρόνων. Θεωρούν τα παιδιά τους αυτόνομες προσωπικότητες κι όχι κτήματά τους. Θέλουν να τους προσφέρουν το καλύτερο. Ασφάλεια, καλή ψυχολογία, μόρφωση, ανατομικά παπούτσια, cupcakes χωρίς γλουτένη. Αλλά μπορούν; Σε πολλές οικογένειες ο κανόνας είναι το ένα παιδί. Η ανατροφή έχει γίνει απαιτητική και περίπλοκη. Η προνηπιακή εκπαίδευση ανεβάζει συνεχώς τα standards κάνοντας τα Πανεπιστήμια να φαίνονται ανοργάνωτα πάρτυ. Οι γονείς έχουν να αντιμετωπίσουν δεκάδες περιορισμούς. Την παγκόσμια οικονομική κρίση, τα προσωπικά τους βιώματα από τις εποχές που το παιδί καθόταν [read more…]


Αχ Κουνελάκι!

Όλα άρχισαν με τα άρθρα γύρω από τον θάνατο του Hugh Hefner. Τα περισσότερα εξηγούσαν πόσο η απελευθέρωση της πορνογραφίας επικύρωσε την ελευθερία του λόγου της οποίας ο Hef ήταν περήφανος ακτιβιστής. Μα που ζούμε; Αυτά γίνανε το 1950… ξεπεράστηκαν, ξεχάστηκαν…Δεν θα έπρεπε αποχαιρετώντας έναν τόσο διαφορετικό κι αμφιλεγόμενο άνθρωπο να συζητάμε κατά πόσον είμαστε πνευματικά και σεξουαλικά απελευθερωμένοι σήμερα ή σκλάβοι των facebook, instagram και tinder προφίλ μας; Και κατά πόσο ένας επιχειρηματίας μπορεί να κάνει διαφορά με το έργο του ή να νιώθει απλά ευγνώμων που δεν είναι στη φυλακή; Δεν με ενδιαφέρει αν ο Hef φερόταν στις γυναίκες σαν κουνελάκια γιατί αυτό συνέβαινε σε μια εποχή που οι υπόλοιποι τους συμπεριφέρονταν σαν γαϊδούρια. Με ενδιαφέρει όμως η «καμένη γη» που αφήνει πίσω του ως προς την ανδρική σεξουαλικότητα. Το πρότυπό του συνεχίζει να στοιχειώνει τους άνδρες σήμερα…η εικόνα του «πετυχημένου άνδρα» με κούκλες γύρω του κοστίζει πολύ στις σχέσεις μας. Οι άντρες το παίζουν προδομένοι μέσα στην κουλτούρα της μονογαμίας, μιας αποκλειστικότητας που δεν ταιριάζει στη φύση τους. Από την άλλη, οι μόνοι που μπορούν να υπερασπιστούν την εικόνα του πολυγαμικού αρσενικού είναι οι δυνατοί. Αυτοί που ζουν τη ζωή με τους δικούς τους όρους. Ο Hugh [read more…]