Τα τελευταία χρόνια είδα πολλούς φίλους με μια βαλίτσα στο χέρι. Άλλοι άλλαξαν χώρα, άλλοι άλλαξαν σπίτι, κάποιοι άλλαξαν  συγκάτοικο.  Όλοι και μαζί τους και εμείς οι απλοί παρατηρητές ονειρευτήκαμε μια ζωή πιο ευάερη, πιο ευήλια. Αυτοί που φύγανε στο εξωτερικό Οι Έλληνες έχουμε μια τάση να θεωρούμε τον κόσμο εκεί έξω λίγο καλύτερο από τον δικό μας. Κάπως έτσι την είχαν πατήσει και οι πρωτόπλαστοι. Βαρέθηκαν γρήγορα τον Παράδεισο. Οι μετανάστες του σήμερα είναι μορφωμένοι, συνειδητοποιημένοι σύγχρονοι άνθρωποι που  δεν πιστεύουν ότι μπορούν να ευτυχήσουν εδώ και δεν μπορούν να περιμένουν κάτι να αλλάξει. Φεύγοντας σε πιο εξελιγμένες χώρες διαπιστώνουν ότι οι ευκαιρίες δεν δίνονται από την τεχνολογία ή την οικονομία,  αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι η επιβίωση του πολιτισμού μας οφείλεται στην συνεργασία και στην αμοιβαιότητα. Στις αχανείς μητροπόλεις του εξωτερικού όλοι συνυπάρχουν χωρίς να γνωρίζονται και συνεργάζονται χωρίς να συγγενεύουν.  Είναι εντυπωσιακό πως οι άνθρωποι μπορούν να νιώθουν ασφάλεια χωρίς να νιώθουν οικειότητα και στις μικρές κοινωνίες όπως η δική μας να νιώθουν ανασφάλεια, να διστάζουν να διεκδικήσουν και να εκφραστούν. Η ευημερία και η αισιοδοξία των εξελιγμένων κρατών είναι τόσο φτιαχτές όσο και η μιζέρια που βιώνουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είναι όλα στο μυαλό [read more…]


Μήπως βαρεθήκαμε τους super ήρωες και τις αδικοφυλακισμένες πριγκίπισσες; Η νέα γενιά cartoons είναι πιο χαζοχαρούμενη από ποτέ. Ο Bob Σφουγγαράκης είναι άριστος στη δουλειά του, πιστός φίλος, αισιόδοξος κι ακούραστος αλλά κανείς δεν θα τον εμπιστευότανε να σώσει τον κόσμο. Η σημασία του να είναι κανείς μέτριος Η ανθρωπότητα έχασε πολλά χρόνια χωρίζοντας τους ανθρώπους σε άσπρους και μαύρους, ευγενείς και πληβείους, έξυπνους και χαζούς. Τελικά ανακάλυψε ότι υπάρχουν 8 διαφορετικά είδη νοημοσύνης: 1. η λεκτική, 2. η μαθηματική, 3. η συναισθηματική, 4. η ενδοπροσωπική, 5. η κιναισθητική, 6.η μουσική, 7.η νατουραλιστική και 8. η χωρική. Κανείς δεν μπορεί να τα έχει όλα και κανείς δεν μπορεί να μην έχει τίποτα. Άρα, με έναν μαγικό τρόπο, είμαστε όλοι διαφορετικοί, όλοι ίσοι, όλοι μέτριοι. Αν όμως βρούμε το χάρισμά μας μπορούμε να νιώθουμε πιο σίγουροι, πιο γεμάτοι , πιο ευτυχισμένοι. Ακριβώς όπως ο Bob είναι ευτυχισμένος ως ο καλύτερος ψήστης στο βυθό του Μπικίνι. Είναι σημαντικό για τους γονείς ν’ αντιληφθούν ότι κάθε παιδί είναι ξεχωριστό, έχει ειδικές ικανότητες και ειδικές ανάγκες. Όσο κι αν προσπαθούμε να το στριμώξουμε στα στερεότυπα του καλού παιδιού και του καλού μαθητή τόσο απομακρυνόμαστε από την ευκαιρία να το γνωρίσουμε και να το βοηθήσουμε [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει τους γάμους από έρωτα, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και [read more…]