Για πρώτη φορά στην ιστορία του ένδοξου ελληνικού έθνους ερχόμαστε αντιμέτωποι με την διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Οι εφησυχασμένες γενιές των 80’s και των 90’s πέφτουμε από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι θα χρειαστεί να δουλέψουμε για τους «βαρβάρους» κι όχι να παραθερίζουμε δίπλα τους. Μετά την επέλαση των ξενόφερτων groups και των charter πτήσεων ακόμη και τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους θα τα θυμόμαστε σαν  πακέτο κλεισμένο από πρακτορείο.   Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν τα τουριστικά επαγγέλματα με υπευθυνότητα και φιλοδοξία είναι πρόοδος. Ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία και πρέπει να ξεφύγει από το στερεότυπο του rooms to let-αρπακολατζή-greek lover τυχοδιώκτη. Οι νέοι που ασχολούνται με αυτό, όπως και όλη η “σύγχρονη κατοχική γενιά”, είναι ώριμοι κι ανθεκτικοί στην σκληρή δουλειά και στις χαμηλές απολαβές. Όλοι ζούμε με την ελπίδα ότι αυτό κάποτε θ’ αλλάξει. Κανένας όμως δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της εποχικής απασχόλησης. Η δουλειά το καλοκαίρι θυμίζει teenagers που εργάζονται όταν κλείνει το σχολείο. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι αυτοί που απολύονται κάθε φθινόπωρο;   Μια αγάπη για το καλοκαίρι Υποθέτω ότι νιώθουν έρμαια των εποχών σαν φυλλοβόλα δέντρα, σαν αποδημητικά πουλιά, σαν [read more…]


Τα τελευταία χρόνια είδα πολλούς φίλους με μια βαλίτσα στο χέρι. Άλλοι άλλαξαν χώρα, άλλοι άλλαξαν σπίτι, κάποιοι άλλαξαν  συγκάτοικο.  Όλοι και μαζί τους και εμείς οι απλοί παρατηρητές ονειρευτήκαμε μια ζωή πιο ευάερη, πιο ευήλια. Αυτοί που φύγανε στο εξωτερικό Οι Έλληνες έχουμε μια τάση να θεωρούμε τον κόσμο εκεί έξω λίγο καλύτερο από τον δικό μας. Κάπως έτσι την είχαν πατήσει και οι πρωτόπλαστοι. Βαρέθηκαν γρήγορα τον Παράδεισο. Οι μετανάστες του σήμερα είναι μορφωμένοι, συνειδητοποιημένοι σύγχρονοι άνθρωποι που  δεν πιστεύουν ότι μπορούν να ευτυχήσουν εδώ και δεν μπορούν να περιμένουν κάτι να αλλάξει. Φεύγοντας σε πιο εξελιγμένες χώρες διαπιστώνουν ότι οι ευκαιρίες δεν δίνονται από την τεχνολογία ή την οικονομία,  αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι η επιβίωση του πολιτισμού μας οφείλεται στην συνεργασία και στην αμοιβαιότητα. Στις αχανείς μητροπόλεις του εξωτερικού όλοι συνυπάρχουν χωρίς να γνωρίζονται και συνεργάζονται χωρίς να συγγενεύουν.  Είναι εντυπωσιακό πως οι άνθρωποι μπορούν να νιώθουν ασφάλεια χωρίς να νιώθουν οικειότητα και στις μικρές κοινωνίες όπως η δική μας να νιώθουν ανασφάλεια, να διστάζουν να διεκδικήσουν και να εκφραστούν. Η ευημερία και η αισιοδοξία των εξελιγμένων κρατών είναι τόσο φτιαχτές όσο και η μιζέρια που βιώνουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είναι όλα στο μυαλό [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει τους γάμους από έρωτα, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και [read more…]