Ένα καλό που έκανε η κρίση είναι ότι παρατήσαμε τα “μεσημεριανά” κι αρχίσαμε να βλέπουμε ειδήσεις. Βέβαια, σύντομα, τα δελτία ειδήσεων πέταξαν έξω τα διεθνή νέα, τα πολιτιστικά, τα επιστημονικά κι έγιναν σεμινάρια για οικονομολόγους κι άρχισαν να μας λείπουν τα “μεσημεριανά”. Και πυρηνικός πόλεμος να γινόταν δίπλα μας, τα “παράθυρα” θα συζητούσαν για το ΔΝΤ και τα spreads. Στις αρχές του 2009, την ημέρα που ανακοινώνονταν τα πρώτα δυσβάσταχτα οικονομικά μέτρα είχα 9 απανωτά τηλέφωνα για ακυρώσεις. Η ενημέρωση αντί να φέρει κατανόηση έφερε πανικό. Απόδειξη ότι είμαστε ανίκανοι να διαχειριστούμε την τόσο υπερβολική πληροφόρηση στην οποία είμαστε πλέον εθισμένοι. Κάποιες φορές σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερο να περιμέναμε τον Μάγο της φυλής να διαβάσει τα κόκκαλα. Μπροστά στις απότομες αλλαγές οι άνθρωποι αγχώνονται, νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο και προσπαθούν εναγωνίως να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους. Αυτή είναι ουσιαστικά μια διαδικασία προσαρμογής που μπορεί να περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως: φόβο και υποχωρητικότητα όπως π.χ. ένας έμπορος που κατεβάζει τις τιμές στα προϊόντα του, θυμό και αντίδραση όπως π.χ. το κίνημα των αγανακτισμένων, διεκδικητικότητα κι αποφασιστικότητα όπως π.χ. κάποιος που ακολουθεί το πνεύμα της εποχής αλλάζοντας δουλειά ή τόπο κατοικίας ή τρόπο ζωής, αποφυγή όπως στην περίπτωση των μεταναστών [read more…]