Για πρώτη φορά στην ιστορία του ένδοξου ελληνικού έθνους ερχόμαστε αντιμέτωποι με την διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Οι εφησυχασμένες γενιές των 80’s και των 90’s πέφτουμε από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι θα χρειαστεί να δουλέψουμε για τους «βαρβάρους» κι όχι να παραθερίζουμε δίπλα τους. Μετά την επέλαση των ξενόφερτων groups και των charter πτήσεων ακόμη και τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους θα τα θυμόμαστε σαν  πακέτο κλεισμένο από πρακτορείο.   Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν τα τουριστικά επαγγέλματα με υπευθυνότητα και φιλοδοξία είναι πρόοδος. Ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία και πρέπει να ξεφύγει από το στερεότυπο του rooms to let-αρπακολατζή-greek lover τυχοδιώκτη. Οι νέοι που ασχολούνται με αυτό, όπως και όλη η “σύγχρονη κατοχική γενιά”, είναι ώριμοι κι ανθεκτικοί στην σκληρή δουλειά και στις χαμηλές απολαβές. Όλοι ζούμε με την ελπίδα ότι αυτό κάποτε θ’ αλλάξει. Κανένας όμως δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της εποχικής απασχόλησης. Η δουλειά το καλοκαίρι θυμίζει teenagers που εργάζονται όταν κλείνει το σχολείο. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι αυτοί που απολύονται κάθε φθινόπωρο;   Μια αγάπη για το καλοκαίρι Υποθέτω ότι νιώθουν έρμαια των εποχών σαν φυλλοβόλα δέντρα, σαν αποδημητικά πουλιά, σαν [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει τους γάμους από έρωτα, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και [read more…]


Στην αγγλική γλώσσα οι συνυφάδες λέγονται “sisters in law”, δηλαδή αδελφές εξ’αγχιστείας. Στα ελληνικά, ο όρος συνυφάδες μάλλον υπονοεί δυο νύφες μέσα σε μια οικογένεια. Αν σκεφτούμε ότι, κάποτε η ευρύτερη οικογένεια συγκατοικούσε κάτω από μια στέγη ή στην ίδια αυλή, είναι δικαιολογημένη η επινόηση της λέξης αυτής. Σύμφωνα με τη συστημική θεωρία, η οικογένεια είναι ένα σύστημα. Τα προβλήματά της αφορούν όλο το σύστημα που αλληλεπιδρά κι όχι μεμονωμένα τα άτομα που το απαρτίζουν. Πρόκειται για μια θεωρία η οποία αναπτύχθηκε αρχικά στο χώρο της μηχανικής, για να βρει αργότερα εφαρμογή και σε άλλες επιστήμες, όπως η οικονομία, η πληροφορική και η ψυχολογία. Στην οικογενειακή ψυχοθεραπεία, λοιπόν, οι σχέσεις των μελών μιας οικογένειας έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία από τις συμπεριφορές του κάθε μέλους ξεχωριστά. Υποθέτω ότι δυο γυναίκες που παντρεύονται δυο αδέλφια ασυνείδητα μεταφέρουν στη μεταξύ τους σχέση τις συγκρούσεις των δυο αντρών και προβάλλουν η μία στην άλλη τα απωθημένα συναισθήματα προς τα δικά τους αδέλφια. Στην πρώτη περίπτωση, τα αδέλφια αποφεύγουν να εκφράσουν και να διαχειριστούν τις μεταξύ τους συγκρούσεις γιατί: έχουν μεγαλώσει μέσα σε ένα κλίμα όπου η επιθετικότητα δεν εκφράζεται ανοιχτά, αλλά υπονοείται και κρύβεται πίσω από τυπικές σχέσεις, οι συγκρούσεις των γονέων έχουν διχάσει τα δύο [read more…]