Για πρώτη φορά στην ιστορία του ένδοξου ελληνικού έθνους ερχόμαστε αντιμέτωποι με την διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Οι εφησυχασμένες γενιές των 80’s και των 90’s πέφτουμε από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι θα χρειαστεί να δουλέψουμε για τους «βαρβάρους» κι όχι να παραθερίζουμε δίπλα τους. Μετά την επέλαση των ξενόφερτων groups και των charter πτήσεων ακόμη και τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους θα τα θυμόμαστε σαν πακέτο κλεισμένο από πρακτορείο.   Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν τα τουριστικά επαγγέλματα με υπευθυνότητα και φιλοδοξία είναι πρόοδος. Ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία και πρέπει να ξεφύγει από το στερεότυπο του rooms to let-αρπακολατζή-greek lover τυχοδιώκτη. Οι νέοι που ασχολούνται με αυτό, όπως και όλη η “σύγχρονη κατοχική γενιά”, είναι ώριμοι κι ανθεκτικοί στην σκληρή δουλειά και στις χαμηλές απολαβές. Όλοι ζούμε με την ελπίδα ότι αυτό κάποτε θα αλλάξει. Κανένας όμως δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της εποχικής απασχόλησης. Η δουλειά το καλοκαίρι θυμίζει teenagers που εργάζονται όταν κλείνει το σχολείο. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι αυτοί που απολύονται κάθε φθινόπωρο;   Μια αγάπη για το καλοκαίρι Υποθέτω ότι νιώθουν έρμαια των εποχών σαν αποδημητικά πουλιά, σαν αυτοί να μην [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και την ανατροφή των παιδιών [read more…]


Τα πρώτα τρια χρόνια της ζωής του βρέφους είναι πολύ σημαντικά για την ψυχική του ανάπτυξη. Απο τη γέννησή του, αρχίζει να διαμορφώνει μια πρότυπη σχέση με τη μητέρα αλλά και με τον πατέρα. Η σχέση αυτή καθορίζει την ψυχική συγκρότηση του παιδιού, την προσωπικότητα, τη συμπεριφορά του και τον τρόπο που αντιμετωπίζει τον κόσμο. Ως γονείς, οφείλουμε να επιλέγουμε υπεύθυνα και συνειδητοποιημένα τη δημιουργία οικογένειας, αλλά και να μη διστάζουμε να ζητάμε βοήθεια από τους ειδικούς είτε πριν είτε μετά από τον ερχομό του παιδιού στη ζωή μας. Εκτός από τα πράγματα που μπορούμε να μάθουμε για την ψυχολογική εξέλιξη του ανθρώπου, μπορούμε να επανεξετάσουμε τον τρόπο που ανατραφήκαμε και να δούμε από μια άλλη προοπτική τη σχέση με τα παιδιά μας. Η σχέση μάνας και γιου ήρθε στο προσκήνιο στις αρχές του προηγούμενου αιώνα, όταν ένας χαρισματικός γιατρός αποφάσισε να διερευνήσει τα σεξουαλικά ένστικτα των παιδιών προς τους γονείς τους. Αυτός ο πρωτοπόρος στο όνομα του οποίου ορκιζόμαστε όλοι οι ψυχολόγοι, ήταν ο Sigmund Freud. Ο Freud μας σύστησε στην επιθυμία των νηπίων για το γονέα του αντίθετου φίλου, το γνωστό ως “οιδιπόδειο σύμπλεγμα” για τα αγόρια και “σύμπλεγμα της Ηλέκτρας” για τα κορίτσια. Η θεωρία του, που αρχικά [read more…]