Για πρώτη φορά στην ιστορία του ένδοξου ελληνικού έθνους ερχόμαστε αντιμέτωποι με την διαπίστωση ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τουριστικούς προορισμούς στον κόσμο. Οι εφησυχασμένες γενιές των 80’s και των 90’s πέφτουμε από τα σύννεφα συνειδητοποιώντας ότι θα χρειαστεί να δουλέψουμε για τους «βαρβάρους» κι όχι να παραθερίζουμε δίπλα τους. Μετά την επέλαση των ξενόφερτων groups και των charter πτήσεων ακόμη και τα 400 χρόνια σκλαβιάς στους Τούρκους θα τα θυμόμαστε σαν πακέτο κλεισμένο από πρακτορείο.   Το γεγονός ότι όλο και περισσότεροι νέοι αντιμετωπίζουν τα τουριστικά επαγγέλματα με υπευθυνότητα και φιλοδοξία είναι πρόοδος. Ο τουρισμός θεωρείται βιομηχανία και πρέπει να ξεφύγει από το στερεότυπο του rooms to let-αρπακολατζή-greek lover τυχοδιώκτη. Οι νέοι που ασχολούνται με αυτό, όπως και όλη η “σύγχρονη κατοχική γενιά”, είναι ώριμοι κι ανθεκτικοί στην σκληρή δουλειά και στις χαμηλές απολαβές. Όλοι ζούμε με την ελπίδα ότι αυτό κάποτε θα αλλάξει. Κανένας όμως δεν μπορεί να χρυσώσει το χάπι της εποχικής απασχόλησης. Η δουλειά το καλοκαίρι θυμίζει teenagers που εργάζονται όταν κλείνει το σχολείο. Πώς νιώθουν άραγε οι άνθρωποι αυτοί που απολύονται κάθε φθινόπωρο;   Μια αγάπη για το καλοκαίρι Υποθέτω ότι νιώθουν έρμαια των εποχών σαν αποδημητικά πουλιά, σαν αυτοί να μην [read more…]


Πώς πήγαμε από την εκκλησία της ενορίας μας στο δημαρχείο, από τους κουμπάρους στους μάρτυρες κι από το νυφικό με ουρά στο απλό λευκό φόρεμα ούτε που το καταλάβαμε. Πολλοί πιστεύουν ότι ο θεσμός του γάμου περνάει κρίση. Εγώ πιστεύω ότι εξελίσσεται ταυτόχρονα με τις ανάγκες μας αποδεικνύοντας έτσι ότι είναι κάτι «ζωντανό». Εξελίσσεται σε ένα ψυχοκοινωνικό συμβόλαιο ανάμεσα σε δυο ώριμους ενήλικες. Τι είναι αυτό που μας κάνει να βλέπουμε το γάμο διαφορετικά και να τον αναβάλλουμε για μια φάση της ζωής μας πιο ώριμη, πιο συνειδητοποιημένη, πιο ανεξάρτητη;     Τί φοβόμαστε στην ιδέα του γάμου; -είναι ένα βήμα προς την ωριμότητα ή μάλλον ένας μονόδρομος προς το πρότυπο των γονιών μας που όλοι ορκιστήκαμε ν’ αποφύγουμε στην εφηβεία, -είναι μια ισόβια δέσμευση, αποπνικτική απ’ τη μια κι ευάλωτη απ’ την άλλη στην επιδημία των διαζυγίων που σαρώνει, -είναι ανάληψη ευθυνών σε μια εποχή που όλοι πρέπει να δείχνουν νέοι, άρα ανέμελοι, άρα ικανοί να προλαβαίνουν και το clubbing και το πρωινό μποτιλιάρισμα στο δρόμο για τη δουλειά, -συνδέεται με την ανάγκη για τεκνοποίηση που με τη σειρά της ενεργοποιεί το τεράστιο άγχος της εποχής μας για τη γονιμότητα, για  την γονεϊκή ευθύνη και την ανατροφή των παιδιών [read more…]


Η ψυχοθεραπεία είναι ένα σύγχρονο αγαθό. Βασίζεται σε μια βαθιά σχέση, απόρρητη και αποκλειστική που συμβάλει στην εξέλιξη και στην ψυχική μας ολοκλήρωση. Είναι, όμως, και μια πρόκληση για τις άμυνές μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι την αποδέχονται. Την διατηρούν, ωστόσο, στο πίσω μέρος του μυαλού τους ως μια λύση ανάγκης ή μάλλον ως την “τελευταία λύση”. Ο φόβος για την ψυχοθεραπεία και η αντίσταση σ’ αυτήν είναι μια φυσιολογική αντίδραση που αγγίζει όλους μας. Τί μπορεί να μας κρατάει πίσω; #Η χειραγώγηση; Άνθρωποι που βίωσαν έντονες σχέσεις εξουσίας κι αυταρχισμού στην οικογένειά τους είναι καχύποπτοι κι επιφυλακτικοί προς τον ψυχολόγο. Φοβούνται ότι θα χρειαστεί ν’ ακολουθήσουν συγκεκριμένες οδηγίες ενάντια στη θέληση και στη σύμφωνη γνώμη τους. #Η επικριτικότητα; Πολλοί φαντάζονται τον ψυχολόγο σαν ανακριτή που συγκεντρώνει τα στοιχεία που χρειάζεται για να δικάσει την υπόθεσή τους. Είναι εύκολο να πέσει κανείς σ’ αυτήν την παγίδα, όταν έχει υπάρξει μέσα σε πλάισια με αυστηρούς και άκαμπτους ανθρώπους που απαιτούν μια τελειομανή κι αψεγάδιαστη συμπεριφορά. Είναι ανθρώπινο ν’ αποφεύγεις τον πόνο που η απόρριψη συνεπάγεται. #Η εξάρτηση; Για κάποιους ανθρώπους η ανάγκη της θεραπευτικής υποστήριξης λειτουργεί ως επιβεβαίωση της αδυναμίας τους. Δεν περιμένουν να βοηθηθούν, παρά να πάρουν ό,τι περισσότερο μπορούν από τον [read more…]