Η ψυχοθεραπεία είναι ένα σύγχρονο αγαθό. Βασίζεται σε μια βαθιά σχέση, απόρρητη και αποκλειστική που συμβάλει στην εξέλιξη και στην ψυχική μας ολοκλήρωση. Είναι, όμως, και μια πρόκληση για τις άμυνές μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι την αποδέχονται. Την διατηρούν, ωστόσο, στο πίσω μέρος του μυαλού τους ως μια λύση ανάγκης ή μάλλον ως την “τελευταία λύση”. Ο φόβος για την ψυχοθεραπεία και η αντίσταση σ’ αυτήν είναι μια φυσιολογική αντίδραση που αγγίζει όλους μας. Τί μπορεί να μας κρατάει πίσω; #Η χειραγώγηση; Άνθρωποι που βίωσαν έντονες σχέσεις εξουσίας κι αυταρχισμού στην οικογένειά τους είναι καχύποπτοι κι επιφυλακτικοί προς τον ψυχολόγο. Φοβούνται ότι θα χρειαστεί ν’ ακολουθήσουν συγκεκριμένες οδηγίες ενάντια στη θέληση και στη σύμφωνη γνώμη τους. #Η επικριτικότητα; Πολλοί φαντάζονται τον ψυχολόγο σαν ανακριτή που συγκεντρώνει τα στοιχεία που χρειάζεται για να δικάσει την υπόθεσή τους. Είναι εύκολο να πέσει κανείς σ’ αυτήν την παγίδα, όταν έχει υπάρξει μέσα σε πλάισια με αυστηρούς και άκαμπτους ανθρώπους που απαιτούν μια τελειομανή κι αψεγάδιαστη συμπεριφορά. Είναι ανθρώπινο ν’ αποφεύγεις τον πόνο που η απόρριψη συνεπάγεται. #Η εξάρτηση; Για κάποιους ανθρώπους η ανάγκη της θεραπευτικής υποστήριξης λειτουργεί ως επιβεβαίωση της αδυναμίας τους. Δεν περιμένουν να βοηθηθούν, παρά να πάρουν ό,τι περισσότερο μπορούν από τον [read more…]


Τα προηγούμενα χρόνια όλοι κυνηγούσαμε ένα όνειρο, μια πετυχημένη δουλειά, ένα καινούριο αμάξι, ένα ευρύχωρο σπίτι. Δεν θύμιζε η ζωή μας μια παρτίδα monopoly; Η monopoly είναι το δημοφιλέστερο παιχνίδι στον κόσμο. Οι παίκτες συναγωνίζονται στην απόκτηση πλούτου και στην κυριαρχία τους στην αγορά. Με διάφορους τρόπους και με βασικό όπλο το χρήμα προσπαθούσαμε ν’ ανεβάσουμε το βιοτικό μας επίπεδο και να βελτιώσουμε την κοινωνική μας θέση. Τώρα βέβαια είναι σαν να περάσαμε από την monopoly στον Γκρινιάρη. Ο Γκρινιάρης είναι παιχνίδι υπομονής κι επιμονής. Για να φτάσει ο παίκτης στο στόχο του πρέπει ν’ αντέξει τα μπρος-πίσω. Ένα καλό που έκανε η κρίση είναι ότι παρατήσαμε τα “μεσημεριανά” κι αρχίσαμε να βλέπουμε ειδήσεις. Βέβαια, σύντομα, τα δελτία ειδήσεων πέταξαν έξω τα διεθνή νέα, τα πολιτιστικά, τα επιστημονικά κι έγιναν σεμινάρια για οικονομολόγους . Και πυρηνικός πόλεμος να γινόταν δίπλα μας, τα “παράθυρα” θα συζητούσαν για το ΔΝΤ και τα spreads. Μπροστά στις απότομες αλλαγές οι άνθρωποι νιώθουν ότι χάνουν τον έλεγχο,αγχώνονται. Αυτή είναι ουσιαστικά μια διαδικασία προσαρμογής που μπορεί να περιλαμβάνει συμπεριφορές όπως: φόβο και υποχωρητικότητα όπως π.χ. ένας έμπορος που κατεβάζει τις τιμές στα προϊόντα του, θυμό και αντίδραση όπως π.χ. το κίνημα των αγανακτισμένων, διεκδικητικότητα κι αποφασιστικότητα [read more…]


Sex o’clock

Τα τελευταία χρόνια, ο γάμος έχει απαξιωθεί τόσο πολύ που θεωρείται πλέον ένα χαρτί με μικρότερη αξία κι από το Lower! Πολλοί άνθρωποι αναγκάζονται να κάνουν αυτό το βήμα μόνο και μόνο για να τεκνοποιήσουν. Δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που μέχρι το bachelor party χρησιμοποιούν αντισυλληπτικά και την επόμενη μέρα το πρωί βάζουν μπρος για το γιο. Έχοντας μεγαλώσει με πατέρα γυναικολόγο, ειδικευμένο σε θέματα γονιμότητας, πίστευα πάντα πως η δημιουργία οικογένειας παίρνει 2-3 χρονάκια. Φαίνεται πως αυτή η εντύπωση μου έκανε καλό γιατί, όταν ηρθε η δική μου σειρά να κάνω παιδιά, ήμουν υπομονετική και απαλλαγμένη από στρες. Η  πεποίθηση, όμως, που ταλαιπωρεί τα περισσότερα νέα ζευγάρια είναι ότι η εγκυμοσύνη είναι φυσική και αυτονόητη για όλους. Στην πραγματικότητα δεν εστιάζουν στο νόημα του οικογενειακου προγραμματισμού και της σύλληψης, όσο στις φοβίες τους σχετικά με το ελεύθερο sex. Στις δεκαετίες που πέρασαν, το sex ενοχοποιήθηκε για τη μετάδοση του ιού του AIDS και άλλων σεξουαλικά μεταδιδομένων νοσημάτων. Ωστόσο, τίποτε δεν διαφήμισε τόσο καλά τα προφυλακτικά, όσο η φοβία των γυναικών για μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη. Κάτι τέτοιο θα τους στοίχιζε την καριέρα τους, την ανεξαρτησία τους και τη συμμετοχή τους στη σεξουαλική επανάσταση. Έτσι, σταδιακά η υπεύθυνη σεξουαλική συμπεριφορά εστιάστηκε [read more…]