Άνοιξη… τα πουλάκια κελαηδούν, τα λουλουδάκια ανθίζουν και οι μαθητές της Γ’ Λυκείου ψάχνουν ψυχολόγους στο google. Όλα αυτά που περνάμε στην εφηβεία ξεχνιούνται εύκολα, το χνούδι στο άνω χείλος, η φωνή γραμμόφωνο, η πρώτη χυλόπιτα. Αλλά οι πανελλήνιες είναι το τραύμα που σ’ ακολουθεί στις εξετάσεις για το δίπλωμα, στο μάθημα που δίνεις για πτυχίο, στο ιστορικό που συμπληρώνεις στον οδοντίατρο. «Run Forrest» Άλλο άγχος κι άλλο στρες. Το άγχος είναι μια μακροχρόνια κατάσταση ανασφάλειας και φόβου η οποία επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα όλους τους τομείς της ζωής μας. Το στρες είναι μια προσωρινή κατάσταση εγρήγορσης ενόψει ενός επείγοντος προβλήματος. Όταν αντιμετωπίζουμε μια απαιτητική διαδικασία, όπως οι εξετάσεις είτε υποφέρουμε από χρόνια ενόχληση π.χ. τα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου είτε από αλλαγή της διάθεσης μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις π.χ. πριν τα διαγωνίσματα. Το χρόνιο άγχος οφείλεται σε συγκυρίες που επηρέασαν τραυματικά την ανάπτυξή μας. Ως παιδιά αναγκαζόμαστε να προσαρμοστούμε σε άγνωστες σε μας καταστάσεις. Για να γίνει αυτό ενεργοποιούμε τις άμυνές μας. Αν και αυτό προσωρινά βοηθάει, σε μια πιεστική κατάσταση το άγχος επανέρχεται ανεξέλεγκτο. Ο Forrest Gump έτρεξε μια φορά για να αποφύγει τα παιδιά που τον χτυπούσαν και έτρεχε για δυο χρόνια όταν η [read more…]


Τα τελευταία χρόνια είδα πολλούς φίλους με μια βαλίτσα στο χέρι. Άλλοι άλλαξαν χώρα, άλλοι άλλαξαν σπίτι, κάποιοι άλλαξαν  συγκάτοικο.  Όλοι και μαζί τους και εμείς οι απλοί παρατηρητές ονειρευτήκαμε μια ζωή πιο ευάερη, πιο ευήλια. Αυτοί που φύγανε στο εξωτερικό Οι Έλληνες έχουμε μια τάση να θεωρούμε τον κόσμο εκεί έξω λίγο καλύτερο από τον δικό μας. Κάπως έτσι την είχαν πατήσει και οι πρωτόπλαστοι. Βαρέθηκαν γρήγορα τον Παράδεισο. Οι μετανάστες του σήμερα είναι μορφωμένοι, συνειδητοποιημένοι σύγχρονοι άνθρωποι που  δεν πιστεύουν ότι μπορούν να ευτυχήσουν εδώ και δεν μπορούν να περιμένουν κάτι να αλλάξει. Φεύγοντας σε πιο εξελιγμένες χώρες διαπιστώνουν ότι οι ευκαιρίες δεν δίνονται από την τεχνολογία ή την οικονομία,  αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι η επιβίωση του πολιτισμού μας οφείλεται στην συνεργασία και στην αμοιβαιότητα. Στις αχανείς μητροπόλεις του εξωτερικού όλοι συνυπάρχουν χωρίς να γνωρίζονται και συνεργάζονται χωρίς να συγγενεύουν.  Είναι εντυπωσιακό πως οι άνθρωποι μπορούν να νιώθουν ασφάλεια χωρίς να νιώθουν οικειότητα και στις μικρές κοινωνίες όπως η δική μας να νιώθουν ανασφάλεια, να διστάζουν να διεκδικήσουν και να εκφραστούν. Η ευημερία και η αισιοδοξία των εξελιγμένων κρατών είναι τόσο φτιαχτές όσο και η μιζέρια που βιώνουμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Είναι όλα στο μυαλό [read more…]


Αν και η λέξη τα λέει όλα… διακοπές… κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Πάμε στις παραλίες, στα ξενοδοχεία, στα νησιά ή στα βουνά κουβαλώντας μαζί μας την ισορροπία του τρόμου, τις ενοχές και τα λάθη που κρατούν τις σχέσεις και τις οικογένειές μας ενωμένες. Γιατί το κάνουμε αυτό; Ίσως αρνούμαστε να παραδεχτούμε ότι έχουμε ανάγκη να ξεφύγουμε από τη ζωή μας και τους περιορισμούς της καθημερινότητάς μας. Έτσι, είναι σαν να αρνούμαστε ότι η ζωή μας καθορίζεται από τις επιλογές μας στις οποίες έχουμε εγκλωβιστεί περιμένοντας κάποια ανώτερη δύναμη ν’ αλλάξει τη μοίρα μας. Άλλοι, ντοπαρισμένοι με την αυτοπεποίθηση της μόρφωσης και της διαρκούς ενημέρωσης, συνεχίζουν και στις διακοπές τους το καταναγκαστικό κυνήγι της τελειότητας επιλέγοντας τους πιο ξεχωριστούς προορισμούς, τις πιο αγνές τροφές, τα πιο extreme sports, τον πιο αφοσιωμένο τρόπο για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους. Πολλοί από μας φοβόμαστε τις αλλαγές, πολύ περισσότερο από την ίδια τη δυσλειτουργία στην οποία μένουμε για χρόνια εγκλωβισμένοι γκρινιάζοντας στους φίλους μας. Αν αλλάξουμε, θα διαλυθεί η οικογένειά μας, θα θυμώσει ο/η σύντροφός μας, δεν θα μας αντέχουν οι φίλοι μας… Πάμε διακοπές κουβαλώντας τα προβλήματά μας μαζί. Επίσης, απίστευτα πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι δεν υπάρχουν καλά πράγματα αρκετά για όλους και ζουν βυθισμένοι [read more…]