Πολύ πριν δοκιμαστούμε από την πανδημία είχαμε μπει σε μια διαδικασία σημαντικών αλλαγών σε επίπεδο κοινωνικό, πολιτικό, εμπορικό και τεχνολογικό. Η αλλαγή αυτή έγινε γνωστή ως παγκοσμιοποίηση. Είναι μια ιδέα που μετράει πάνω από 70 χρόνια αλλά στο μυαλό πολλών είναι συνυφασμένη με την τεχνολογική εξέλιξη που ένωσε όλους μας διαδικτυακά στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας. Το 2000 μας έβαλε στη σκέψη πως ό,τι συμβαίνει στην άλλη άκρη του κόσμου συμβαίνει και σε εμάς. Είμασταν μέλη της Ε.Ο.Κ και της Ο.Ν.Ε και βλέπαμε τους δίδυμους πύργους να πέφτουν από τις τηλεοράσεις μας. Το 2008 η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στην άλλη άκρη της γης, στις Η.Π.Α., ήρθε στην πόρτα μας ακριβώς όπως ο σημερινός ιός. Η ευθύνη για την διαχείριση των οικονομικών πόρων έγινε πιεστική και συντάραξε την κοινωνία και τις οικογένειές μας. Γυρίσαμε σε ιστορικά καταθλιπτικά συμπτώματα που συγκρίνονταν με το κραχ του 1930. Αναβίωσε το bullying του ψυχρού πολέμου, δηλαδή η κόντρα καπιταλισμού και κομμουνισμού, ατομικού και συλλογικού συμφέροντος, οι αποκλίσεις πλουσίων και φτωχών. Το πόσο γρήγορα γυρίσαμε πίσω αποδεικνύει πόσο ηθικά ευάλωτους έως και αποδιοργανωμένους μας βρήκε η κρίση. Χρειάστηκε να συζητηθεί από την αρχή το αν θα προκαλούσαμε δυστυχία ο ένας στον άλλο για να προστατέψουμε τα συμφέροντά μας; Ε ναι, δυστυχώς χρειάστηκε. Σε αυτήν τη συζήτηση επάνω μας βρήκε η πανδημία. Στη συζήτηση αν θα συνεχίσουμε ως άνθρωποι ή ως ζώα. Αν θα υπακούμε μόνο στους γραπτούς νόμους ή και στους άγραφους δηλαδή σε αυτούς που μαθαίνουμε στην οικογένειά μας, στο σχολείο, στην θρησκεία που ο καθένας ανήκει.