Κακά τα ψέματα… όλες θέλαμε να βγει η Χίλαρι. Λίγο αντιπαθητική βέβαια, καθόλου child-friendly και πρέσβειρα του κέρατου αλλά… γυναίκα, μία από μας. Μία από μας που δεν σφυρίζουμε στα νεαρά αγόρια όταν περνάνε τον δρόμο, που δεν καρφωνόμαστε στο καβάλο τους μέσα στο λεωφορείο, που δεν κοιτάμε τους άντρες συνεργάτες μας με μισό μάτι όταν μας ανακοινώνουν ότι περιμένουν παιδί και δεν τους προτείνουμε δουλειές των 500 ευρώ ίσα ίσα για να βγαίνουν απ’ το σπίτι και να νιώθουν ίσοι με μας. Η γυναίκα με δύναμη ήταν σύμβολο από την αρχαιότητα και πολύ πριν από το φεμινιστικό κίνημα. Πως όμως μεταβολίζεται  από τα σύγχρονα media; Οι γυναίκες πολιτικοί αναγνωρίζονται είτε ως άντρες φυλακισμένοι σε ένα άχαρο γυναικείο σώμα ή ως σαχλοκούδουνα cheerleaders των πολιτικών κομμάτων. Οι γυναίκες επιχειρηματίες είναι συνήθως αναγνωρισμένες μόνο ανάμεσα στο είδος τους πουλώντας ρούχα, μίξερ ή βερνίκια νυχιών. Οι γυναίκες καλλιτέχνες θεωρούνται ψυχασθενείς που επενδύουν σωστά τον ελεύθερο χρόνο και το ταλέντο τους…όχι ότι ο μουσακάς δεν θέλει ταλέντο, αλλά μπορεί να μην έχεις βρει σωστή μελιτζάνα και να ‘χεις μπογιές στο σπίτι. Μετά είναι οι γυναίκες στην παροχή υπηρεσιών τις οποίες γνωρίζουμε από τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θοδωράκη (όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος) ως [read more…]


      Ξαφνικά το facebook γέμισε με γενναίες ιστορίες θηλασμού. Άλλη μια βαρετή αυτονόητη αλήθεια έγινε post, μετά άρθρο και μετά καμπάνια. Ξεκίνησε ένας μονόλογος υπέρ του θηλασμού και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να γίνει διάλογος. Αρχικά, θα ήθελα να ενημερώσω τους νεότερους ότι θηλασμός υπήρχε και πριν το facebook. Και μάλιστα θεωρούνταν κάτι φυσικό κι όχι το ιερό δισκοπότηρο της νέας μητέρας. Όταν θίγουμε δημοσίως αυτονόητα πράγματα όπως ο θηλασμός, η ισότητα ανδρών γυναικών και η ελευθερία, κινδυνεύουμε να τα θέσουμε υπό αμφισβήτηση. Είναι σαν ένα ζευγάρι να αρχίσει να συζητάει σε ποιόν ανήκουν τα παιδιά ή σαν να ανοίγει ένας δημόσιος διάλογος για τον αν η εργασία πρέπει να αμείβεται. Όσες, λοιπόν, πορωμένες έρευνες κι αν καταθέσετε, απλά υποτιμάτε την θέση που είχε προηγουμένως ο θηλασμός στη ζωή μας και επιπλέον δημιουργείτε μια ομάδα άσκοπα φανατικών ανθρώπων που αποπροσανατολίζονται και μπερδεύουν και το συλλογικό υποσυνείδητο. Τα δε αγαπητά σε όλους social media θα χάσουν εντελώς την αξιοπιστία τους αν συνεχίσουν να παρασημοφορούν μητέρες που θήλασαν, παιδάκια που τάισαν το σκυλάκι τους, εργοδότες που πλήρωσαν το ΙΚΑ και κόμματα που σεβάστηκαν την ψήφο του λαού. Το θέμα του θηλασμού δεν έπρεπε να γίνει αντικείμενο συζήτησης. Εκτός από [read more…]


    Όταν κλείνουν τα σχολεία, κάθε εργαζόμενη μητέρα πρέπει να βρει μια λύση για τα παιδιά της. Τέτοιες στιγμές νιώθεις ότι κάποια σουτιέν κάηκαν για το τίποτα.  Λύση#1. «Η φουκαριάρα η μάνα μου» Η πιο ασφαλής επιλογή είναι η ανάθεση των παιδιών στους παππούδες τους. Οι άνθρωποι που παντρεύονται μετά τα 30 και τεκνοποιούν ως τα 40 έχουν γονείς που ξεπερνούν τα 60. Πολλές φορές είναι πρόθυμοι αλλά αδύναμοι να αναλάβουν γονεϊκά καθήκοντα. Είναι σημαντικό να σεβόμαστε τα σωματικά και τα ψυχολογικά όρια των γονιών μας. Μια καλή ιδέα είναι να προετοιμάζουμε πακέτα δραστηριοτήτων για τα παιδιά  με εκπαιδευτικούς στόχους π.χ. «σήμερα ζωγράφισέ μου φρούτα και ζωάκια», ώστε να αποφεύγεται η μονοτονία και  η γκρίνια . Λύση#2. «Desperate housewives» Πολλές εργαζόμενες αναθέτουν την φροντίδα των παιδιών σε νταντάδες. Δεν είναι εύκολο. Αν όμως η μητέρα εμπιστεύεται την αντικαταστάτριά της θα την εμπιστευτεί και το παιδί. Η σχέση μας με το άτομο που προσλαμβάνουμε πρέπει να είναι σταθερή κι ανθρώπινη. Παρεμπιπτόντως,  η υπερκατανάλωση βοήθειας δεν μας κάνει Downton Abbey αλλά ανασφαλείς κι εξαρτημένους.  Λύση#3. « Που πας ρε Καραμήτρο;» Πολλά παιδιά παραμένουν στο σχολείο και μετά το τέλος της σχολικής χρονιάς. Είναι μια σκληρή πραγματικότητα τυλιγμένη σε συσκευασία εκπαιδευτικής ηλιοθεραπείας [read more…]