H Θεσσαλονίκη είναι συμπρωτεύουσα, δηλαδή κάτι σαν βοηθός της πρωτεύουσας στις δύσκολες ώρες, κάτι σαν αναπληρωματική πρωτεύουσα αν η Αθήνα αρρωστήσει ή κάτι τέτοιο. Είναι τιμή μας να κατοικούμε σε αυτήν την πόλη περίπου 9 μήνες το χρόνο και να μεταναστεύουμε στη Χαλκιδική το καλοκαίρι για να δώσουμε χρόνο στον Δήμο να την περιποιηθεί. Οι διακοπές στην Χαλκιδική είναι σαν να βγαίνεις στο μπαλκόνι για να κάνεις τσιγάρο, είναι κάτι εύκολο, κάτι αυτονόητο. Όσο κι αν οι ρυθμοί της καθημερινότητας αλλάζουν, οι Θεσσαλονικείς θα πεταχτούν στη Χαλκιδική. Μπορεί να μην πάνε όλοι οι Αθηναίοι στη Μύκονο κι όλοι οι Λαρισαίοι στον Πλαταμώνα αλλά… όλοι οι Θεσσαλονικείς θα πάνε στη Χαλκιδική. Ανακαλύψτε εύκολα αν είστε ο αντιπροσωπευτικός κάτοικος Θεσσαλονίκης απαντώντας αυθόρμητα στο παρακάτω τεστ: -Πού έμεναν οι Πρωτόπλαστοι πριν δαγκώσουν το μήλο; Α. Στον Παράδεισο, πάνω στον ουρανό. Β. Σίγουρα σε κάποιο νησί του Ειρηνικού. Γ. Στις Καβουρότρυπες. -Μετά από 15 ώρες ταξίδι, πού βρίσκεσαι ιδανικά; Α. Στη Νέα Υόρκη. Β. Στα νησιά Πουκέτ. Γ. Στο 1ο πόδι. –Beach bar σημαίνει: Α. Πάγκος με αναψυκτικά πάνω στο κύμα. Β. Bar στην ακροθαλασσιά. Γ. Μπουζουκσίδικο και after μαζί, στην παραλία. -Πότε ένα beach bar είναι γεμάτο στη Χαλκιδική; Α. Όταν ενώνεται [read more…]


  Η μάνα survivor ήρθε να αντικαταστήσει τη μάνα raver, εκείνη που έβγαινε στον Ευαγγελάτο κι έλεγε: «Τί να σας πω κύριε Ευαγγελάτο μου, εγώ ξέρω ότι είχα ένα φυσιολογικό παιδί και τώρα το ψάχνω στα ποτάμια». Η μανία του survivor βρήκε τις μαμάδες των μικρών παιδιών απροετοίμαστες. Άλλα κοιμούνται στο πάτωμα, άλλα έχουν ζωθεί με μπαντάνα, άλλα παίρνουν καρύδα για κολατσιό κι όλα ανεξαιρέτως πάνε στο σχολείο με μαύρους κύκλους απ’ το ξενύχτι! Πολλοί γονείς δυσανασχετούν και προσπαθούν να περιορίσουν την εμμονή των παιδιών τους. Είναι καλό σημάδι ότι νοιάζονται και εποπτεύουν τα παιδιά τους ειδικά σε έναν κόσμο υπερβολικά εκτεθειμένο στα media άλλα ξεχνάνε ότι για τα παιδιά είναι σημαντικό να ανήκουν και να μοιάζουν. Κάποιοι έχουν παραιτηθεί εντελώς και η μόνη φωνή που ακούγεται σπίτι τους είναι ο Τανιμανίδης. Τους κατανοώ αλλά θα προτιμούσα να μην αγαπάνε τα άκρα και κυρίως να μην αφυπνίζονται επιλεκτικά όταν κάτι τους πατάει τον κάλο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το showαπεικονίζει χαριτωμένα την σκληρότητα της ελληνικής πραγματικότητας, την ανέχεια, την έλλειψη, την απόγνωση αλλά και την υπερπροσπάθεια που όλοι καταβάλλουμε για τις μικρές χαρές. Ίσως εκεί οφείλεται η επιτυχία του. Πάντως άγγιξε τις παιδικές καρδιές και ξεκόλλησε τις μύτες των [read more…]


Όταν είσαι ψυχολόγος είσαι σχεδόν σίγουρος ότι θα αποκτήσεις παιδί με ειδικές ανάγκες. Είναι κάτι σύνηθες να δουλεύεις με αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους σαν να είναι τα μόνα παιδιά που υπάρχουν κι όχι η εξαίρεση. Αν είχα δουλέψει αποκλειστικά ως ψυχολόγος θα πίστευα ότι τα «φυσιολογικά» παιδιά είναι διαφορετικά, πιο απλά, πιο εύκολα. Αυτό ακριβώς που πιστεύουν και οι γονείς των παιδιών με ιδιαιτερότητες, ακόμη κι αυτοί που έχουν και ένα παιδί «φυσιολογικό». Η εμπειρία μου ως δασκάλα μου έμαθε ότι όλα τα παιδιά έχουν ειδικές ανάγκες. Με τη διαφορά ότι οι ανάγκες κάποιων παιδιών μεταβολίζονται από την κοινωνία ως φυσιολογικές και οι ανάγκες κάποιων άλλων παιδιών αντιμετωπίζονται ως προβληματικές, μη φυσιολογικές, αναπηρίες, εκτός φάσματος, «τί λαχείο τράβηξα;», «χρειάζομαι θεραπεία»… πέστε το όπως θέλετε.   Η παιδική ηλικία είναι μια ανθρώπινη επινόηση. Η φύση οραματίστηκε τον άνθρωπο ως ένα ζώο που μετά τον πρώτο χρόνο περπατάει και φεύγει από την μητέρα του, όπως τα γατάκια από τη γάτα. Ο άνθρωπος, όμως, είχε άλλη άποψη για την ζωή κι έτσι επινόησε μια παρατεταμένη περίοδο φροντίδας των απογόνων του που ωφέλησε πολύ την επιβίωση του είδους. Μάλιστα έκανε και upgradeσε αυτήν την υπέροχη ιδέα επινοώντας αργότερα την εφηβεία και [read more…]