Κακά τα ψέματα… όλες θέλαμε να βγει η Χίλαρι. Λίγο αντιπαθητική βέβαια, καθόλου child-friendly και πρέσβειρα του κέρατου αλλά… γυναίκα, μία από μας. Μία από μας που δεν σφυρίζουμε στα νεαρά αγόρια όταν περνάνε τον δρόμο, που δεν καρφωνόμαστε στο καβάλο τους μέσα στο λεωφορείο, που δεν κοιτάμε τους άντρες συνεργάτες μας με μισό μάτι όταν μας ανακοινώνουν ότι περιμένουν παιδί και δεν τους προτείνουμε δουλειές των 500 ευρώ ίσα ίσα για να βγαίνουν απ’ το σπίτι και να νιώθουν ίσοι με μας. Η γυναίκα με δύναμη ήταν σύμβολο από την αρχαιότητα και πολύ πριν από το φεμινιστικό κίνημα. Πως όμως μεταβολίζεται  από τα σύγχρονα media; Οι γυναίκες πολιτικοί αναγνωρίζονται είτε ως άντρες φυλακισμένοι σε ένα άχαρο γυναικείο σώμα ή ως σαχλοκούδουνα cheerleaders των πολιτικών κομμάτων. Οι γυναίκες επιχειρηματίες είναι συνήθως αναγνωρισμένες μόνο ανάμεσα στο είδος τους πουλώντας ρούχα, μίξερ ή βερνίκια νυχιών. Οι γυναίκες καλλιτέχνες θεωρούνται ψυχασθενείς που επενδύουν σωστά τον ελεύθερο χρόνο και το ταλέντο τους…όχι ότι ο μουσακάς δεν θέλει ταλέντο, αλλά μπορεί να μην έχεις βρει σωστή μελιτζάνα και να ‘χεις μπογιές στο σπίτι. Μετά είναι οι γυναίκες στην παροχή υπηρεσιών τις οποίες γνωρίζουμε από τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θοδωράκη (όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος) ως καρικατούρες…η [read more…]


Μία δεκαετία σχεδόν από το σύνθημα «Όλι Ρεν, Όλι Ρεν, δεν θα πάρεις τα Cayenne» η ελληνική κοινωνία καταδικάζει χωρίς ελαφρυντικά τα οικονομικά εγκλήματα…ενώ δείχνει ανεκτική σε τόσα άλλα. Ίσως μας λείπουν τα μυκονιάτικα στενά που τώρα χαίρονται οι Λιβανέζοι…ίσως απλά δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε πού κάναμε λάθος. Πριν τη δεκαετία του 90΄ οι γειτονιές δεν είχαν super markets, τις μπανάνες τις φέρναμε λαθραία από το εξωτερικό, ο κόσμος διψούσε για καινοτόμα προϊόντα και αγαθά που θα ανέβαζαν το βιοτικό του επίπεδο. Το ξέσπασμα του καταναλωτισμού δεν κάλυψε απλώς τα κενά. Συνέπεσε με μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν αποκτήσει αξία και επένδυαν στην ανατροφή των παιδιών τους. Ποιος άνθρωπος δεν χορταίνει με δυο μερίδες φαγητό, με 10 χλιδάτα αξεσουάρ και 7,8 i-phones; Όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι γίνεται άπληστος όταν σκέφτεται πόσα θα μπορούσε να προσφέρει στα παιδιά του. Η πολυσυζητημένη υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι μια ιστορία οικογενειακής αγάπης. Ένας τρυφερός πατέρας αποφάσισε να προικίσει παιδιά κι εγγόνια με ό,τι καλύτερο είχε στα χέρια του…τις μίζες από τα εξοπλιστικά. Άλλωστε το να αγοράζει η Ελλάδα όπλα είναι σαν να αγοράζει μια γριά εσώρουχα…δεν θα τα δει κανείς αλλά ας είναι εκεί για ώρα ανάγκης. «Δικαίως» καταδικάζεται από [read more…]


  Ως εκπρόσωπος της μειονότητας του φτωχού πλην τίμιου I.Q 100, δεν μπορώ να μην γοητεύομαι από την θεωρία των παιδιών indigo που κάνει ένα δυναμικό comeback. Η θεωρία οφείλεται στην Αμερικανίδα Nancy Ann Tape που πίστευε ότι μπορεί να διακρίνει στις αύρες κάποιων παιδιών υπερφυσικές δυνατότητες που θα άλλαζαν τον κόσμο, υψηλή νοημοσύνη, ενσυναίσθηση, ένστικτο, επαναστατικότητα. Έτσι, το διόλου αθώο και σώας τας φρένας 1970 ακούστηκαν για πρώτη φορά τα παιδιά indigo, ή παιδιά αστέρια ή παιδιά ουράνια τόξα…γιατί υπήρχαν και εμπριμέ αύρες…αλλοίμονο…seventies ήταν αυτά…όλοι έχουμε δει τη «θεία μου τη χίπισσα». Γιατί όμως αυτή η θεωρία ξαναβρίσκει γόνιμο έδαφος σήμερα στα μαμαδο-blogs, στα ψυχο-sites και στις σχολικές τάξεις; Οι σημερινοί γονείς είναι οι καλύτεροι των τελευταίων 2,5 εκατομμυρίων χρόνων. Θεωρούν τα παιδιά τους αυτόνομες προσωπικότητες κι όχι κτήματά τους. Θέλουν να τους προσφέρουν το καλύτερο. Ασφάλεια, καλή ψυχολογία, μόρφωση, ανατομικά παπούτσια, cupcakes χωρίς γλουτένη. Αλλά μπορούν; Σε πολλές οικογένειες ο κανόνας είναι το ένα παιδί. Η ανατροφή έχει γίνει απαιτητική και περίπλοκη. Η προνηπιακή εκπαίδευση ανεβάζει συνεχώς τα standards κάνοντας τα Πανεπιστήμια να φαίνονται ανοργάνωτα πάρτυ. Οι γονείς έχουν να αντιμετωπίσουν δεκάδες περιορισμούς. Την παγκόσμια οικονομική κρίση, τα προσωπικά τους βιώματα από τις εποχές που το παιδί καθόταν [read more…]