Άλλο άγχος κι άλλο στρες. Το άγχος είναι μια μακροχρόνια κατάσταση ανασφάλειας και φόβου η οποία επηρεάζει άμεσα ή έμμεσα όλους τους τομείς της ζωής μας. Το στρες είναι μια προσωρινή κατάσταση εγρήγορσης ενόψει ενός επείγοντος προβλήματος. Όταν αντιμετωπίζουμε μια απαιτητική διαδικασία, όπως οι εξετάσεις, είτε υποφέρουμε από χρόνια ενόχληση π.χ. τα δύο τελευταία χρόνια του Λυκείου, είτε από αλλαγή της διάθεσης μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις π.χ. πριν τα διαγωνίσματα. Το χρόνιο άγχος οφείλεται σε συγκυρίες που επηρέασαν τραυματικά την ανάπτυξή μας. Ως παιδιά αναγκαζόμαστε να προσαρμοστούμε σε άγνωστες σε μας καταστάσεις. Για να γίνει αυτό ενεργοποιούμε τις άμυνές μας. Αν και αυτό προσωρινά βοηθάει, σε μια πιεστική κατάσταση το άγχος επανέρχεται ανεξέλεγκτο. Οι έφηβοι θεωρούνται αντιδραστικοί αλλά, όταν είναι ευερέθιστοι ή ευσυγκίνητοι για μεγάλο χρονικό διάστημα, τότε χρειάζονται παρέμβαση. Στο παρά πέντε Η λύση για το χρόνιο άγχος είναι η ψυχοθεραπεία. Όμως, αυτές οι συζητήσεις δεν γίνονται στο παρά πέντε. Τι μπορούμε να πούμε τώρα σε έναν υποψήφιο που χρειάζεται τη βοήθειά μας κι έχει μπλοκάρει; 1) Η επιτυχία δεν είναι ευτυχία. Η επίτευξη ενός στόχου ανεβάζει την αυτοπεποίθηση αλλά δεν εγγυάται την ευτυχία. 2) Χωρίς άγχος δεν κινητοποιείσαι αλλά και η υπερβολή οδηγεί σε κόπωση, σε κάψιμο. Εκμεταλλεύσου [read more…]


Κακά τα ψέματα… όλες θέλαμε να βγει η Χίλαρι. Λίγο αντιπαθητική βέβαια, καθόλου child-friendly και πρέσβειρα του κέρατου αλλά… γυναίκα, μία από μας. Μία από μας που δεν σφυρίζουμε στα νεαρά αγόρια όταν περνάνε τον δρόμο, που δεν καρφωνόμαστε στο καβάλο τους μέσα στο λεωφορείο, που δεν κοιτάμε τους άντρες συνεργάτες μας με μισό μάτι όταν μας ανακοινώνουν ότι περιμένουν παιδί και δεν τους προτείνουμε δουλειές των 500 ευρώ ίσα ίσα για να βγαίνουν απ’ το σπίτι και να νιώθουν ίσοι με μας. Η γυναίκα με δύναμη ήταν σύμβολο από την αρχαιότητα και πολύ πριν από το φεμινιστικό κίνημα. Πως όμως μεταβολίζεται  από τα σύγχρονα media; Οι γυναίκες πολιτικοί αναγνωρίζονται είτε ως άντρες φυλακισμένοι σε ένα άχαρο γυναικείο σώμα ή ως σαχλοκούδουνα cheerleaders των πολιτικών κομμάτων. Οι γυναίκες επιχειρηματίες είναι συνήθως αναγνωρισμένες μόνο ανάμεσα στο είδος τους πουλώντας ρούχα, μίξερ ή βερνίκια νυχιών. Οι γυναίκες καλλιτέχνες θεωρούνται ψυχασθενείς που επενδύουν σωστά τον ελεύθερο χρόνο και το ταλέντο τους…όχι ότι ο μουσακάς δεν θέλει ταλέντο, αλλά μπορεί να μην έχεις βρει σωστή μελιτζάνα και να ‘χεις μπογιές στο σπίτι. Μετά είναι οι γυναίκες στην παροχή υπηρεσιών τις οποίες γνωρίζουμε από τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θοδωράκη (όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος) ως καρικατούρες…η [read more…]


Μία δεκαετία σχεδόν από το σύνθημα «Όλι Ρεν, Όλι Ρεν, δεν θα πάρεις τα Cayenne» η ελληνική κοινωνία καταδικάζει χωρίς ελαφρυντικά τα οικονομικά εγκλήματα…ενώ δείχνει ανεκτική σε τόσα άλλα. Ίσως μας λείπουν τα μυκονιάτικα στενά που τώρα χαίρονται οι Λιβανέζοι…ίσως απλά δεν μπορέσαμε ποτέ να καταλάβουμε πού κάναμε λάθος. Πριν τη δεκαετία του 90΄ οι γειτονιές δεν είχαν super markets, τις μπανάνες τις φέρναμε λαθραία από το εξωτερικό, ο κόσμος διψούσε για καινοτόμα προϊόντα και αγαθά που θα ανέβαζαν το βιοτικό του επίπεδο. Το ξέσπασμα του καταναλωτισμού δεν κάλυψε απλώς τα κενά. Συνέπεσε με μια εποχή που οι άνθρωποι είχαν αποκτήσει αξία και επένδυαν στην ανατροφή των παιδιών τους. Ποιος άνθρωπος δεν χορταίνει με δυο μερίδες φαγητό, με 10 χλιδάτα αξεσουάρ και 7,8 i-phones; Όμως, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι γίνεται άπληστος όταν σκέφτεται πόσα θα μπορούσε να προσφέρει στα παιδιά του. Η πολυσυζητημένη υπόθεση Τσοχατζόπουλου είναι μια ιστορία οικογενειακής αγάπης. Ένας τρυφερός πατέρας αποφάσισε να προικίσει παιδιά κι εγγόνια με ό,τι καλύτερο είχε στα χέρια του…τις μίζες από τα εξοπλιστικά. Άλλωστε το να αγοράζει η Ελλάδα όπλα είναι σαν να αγοράζει μια γριά εσώρουχα…δεν θα τα δει κανείς αλλά ας είναι εκεί για ώρα ανάγκης. «Δικαίως» καταδικάζεται από [read more…]