untitled

  Η μάνα survivor ήρθε να αντικαταστήσει τη μάνα raver, εκείνη που έβγαινε στον Ευαγγελάτο κι έλεγε: «Τί να σας πω κύριε Ευαγγελάτο μου, εγώ ξέρω ότι είχα ένα φυσιολογικό παιδί και τώρα το ψάχνω στα ποτάμια». Η μανία του survivor βρήκε τις μαμάδες των μικρών παιδιών απροετοίμαστες. Άλλα κοιμούνται στο πάτωμα, άλλα έχουν ζωθεί με μπαντάνα, άλλα παίρνουν καρύδα για κολατσιό κι όλα ανεξαιρέτως πάνε στο σχολείο με μαύρους κύκλους απ’ το ξενύχτι! Πολλοί γονείς δυσανασχετούν και προσπαθούν να περιορίσουν την εμμονή των παιδιών τους. Είναι καλό σημάδι ότι νοιάζονται και εποπτεύουν τα παιδιά τους ειδικά σε έναν κόσμο υπερβολικά εκτεθειμένο στα media άλλα ξεχνάνε ότι για τα παιδιά είναι σημαντικό να ανήκουν και να μοιάζουν. Κάποιοι έχουν παραιτηθεί εντελώς και η μόνη φωνή που ακούγεται σπίτι τους είναι ο Τανιμανίδης. Τους κατανοώ αλλά θα προτιμούσα να μην αγαπάνε τα άκρα και κυρίως να μην αφυπνίζονται επιλεκτικά όταν κάτι τους πατάει τον κάλο. Η αλήθεια είναι ότι αυτό το showαπεικονίζει χαριτωμένα την σκληρότητα της ελληνικής πραγματικότητας, την ανέχεια, την έλλειψη, την απόγνωση αλλά και την υπερπροσπάθεια που όλοι καταβάλλουμε για τις μικρές χαρές. Ίσως εκεί οφείλεται η επιτυχία του. Πάντως άγγιξε τις παιδικές καρδιές και ξεκόλλησε τις μύτες των [read more...]


untitled

Όταν είσαι ψυχολόγος είσαι σχεδόν σίγουρος ότι θα αποκτήσεις παιδί με ειδικές ανάγκες. Είναι κάτι σύνηθες να δουλεύεις με αυτά τα παιδιά και τις οικογένειές τους σαν να είναι τα μόνα παιδιά που υπάρχουν κι όχι η εξαίρεση. Αν είχα δουλέψει αποκλειστικά ως ψυχολόγος θα πίστευα ότι τα «φυσιολογικά» παιδιά είναι διαφορετικά, πιο απλά, πιο εύκολα. Αυτό ακριβώς που πιστεύουν και οι γονείς των παιδιών με ιδιαιτερότητες, ακόμη κι αυτοί που έχουν και ένα παιδί «φυσιολογικό». Η εμπειρία μου ως δασκάλα μου έμαθε ότι όλα τα παιδιά έχουν ειδικές ανάγκες. Με τη διαφορά ότι οι ανάγκες κάποιων παιδιών μεταβολίζονται από την κοινωνία ως φυσιολογικές και οι ανάγκες κάποιων άλλων παιδιών αντιμετωπίζονται ως προβληματικές, μη φυσιολογικές, αναπηρίες, εκτός φάσματος, «τί λαχείο τράβηξα;», «χρειάζομαι θεραπεία»… πέστε το όπως θέλετε.   Η παιδική ηλικία είναι μια ανθρώπινη επινόηση. Η φύση οραματίστηκε τον άνθρωπο ως ένα ζώο που μετά τον πρώτο χρόνο περπατάει και φεύγει από την μητέρα του, όπως τα γατάκια από τη γάτα. Ο άνθρωπος, όμως, είχε άλλη άποψη για την ζωή κι έτσι επινόησε μια παρατεταμένη περίοδο φροντίδας των απογόνων του που ωφέλησε πολύ την επιβίωση του είδους. Μάλιστα έκανε και upgradeσε αυτήν την υπέροχη ιδέα επινοώντας αργότερα την εφηβεία και [read more...]


untitled

  Κακά τα ψέματα… όλες θέλαμε να βγει η Χίλαρι. Λίγο αντιπαθητική βέβαια, καθόλου child-friendly και πρέσβειρα του κέρατου αλλά… γυναίκα, μία από μας. Μία από μας που δεν σφυρίζουμε στα νεαρά αγόρια όταν περνάνε τον δρόμο, που δεν καρφωνόμαστε στο καβάλο τους μέσα στο λεωφορείο, που δεν κοιτάμε τους άντρες συνεργάτες μας με μισό μάτι όταν μας ανακοινώνουν ότι περιμένουν παιδί και δεν τους προτείνουμε δουλειές των 500 ευρώ ίσα ίσα για να βγαίνουν απ’ το σπίτι και να νιώθουν ίσοι με μας. Η γυναίκα με δύναμη ήταν σύμβολο από την αρχαιότητα και πολύ πριν από το φεμινιστικό κίνημα. Πως όμως μεταβολίζεται  από τα σύγχρονα media; Οι γυναίκες πολιτικοί αναγνωρίζονται είτε ως άντρες φυλακισμένοι σε ένα άχαρο γυναικείο σώμα ή ως σαχλοκούδουνα cheerleaders των πολιτικών κομμάτων. Οι γυναίκες επιχειρηματίες είναι συνήθως αναγνωρισμένες μόνο ανάμεσα στο είδος τους πουλώντας ρούχα, μίξερ ή βερνίκια νυχιών. Οι γυναίκες καλλιτέχνες θεωρούνται ψυχασθενείς που επενδύουν σωστά τον ελεύθερο χρόνο και το ταλέντο τους…όχι ότι ο μουσακάς δεν θέλει ταλέντο, αλλά μπορεί να μην έχεις βρει σωστή μελιτζάνα και να ‘χεις μπογιές στο σπίτι. Μετά είναι οι γυναίκες στην παροχή υπηρεσιών τις οποίες γνωρίζουμε από τα ρεπορτάζ του Σταύρου Θοδωράκη (όταν ήταν ακόμη δημοσιογράφος) ως [read more...]